Over een vertaalbureau en (een) meer

Ymkje Kuipers is sinds 2010 eigenares van Lochside Translations in Lelystad. Ze vertaalt vanuit het Engels en Duits naar het Nederlands. Men kan tevens bij haar terecht voor proeflezen, reviewen en editen. Haar liefde voor het Verenigd Koninkrijk en de Engelse taal is begin jaren ’90 ontstaan, toen ze ruim anderhalf jaar in Engeland woonde en werkte. Toen ze begon als vertaalster werd ze geïnspireerd door Lucas 5:4-6, waarin Jezus ’s morgens vroeg aan Simon de opdracht geeft om, na een nacht vissen zonder enig resultaat, toch weer het meer op te gaan en de netten uit te werpen. Simon gehoorzaamt en als hij en de andere vissers dan de netten ophalen, zitten die zo vol vis dat ze dreigen te scheuren. De naam Lochside heeft ze afgekeken van een cottage in Schotland, maar staat ook voor de plek waar ze ooit hoopt te wonen: ergens in het noorden van dat land, en dan bij voorkeur aan een meer. Door haar netten in dieper water uit te werpen, hoopt ze dat deze droom realiteit wordt.

De secretariële voorgeschiedenis


Foto 1


Nadat Ymkje in 1986 afgestudeerd was als Europees Secretaresse, heeft ze in die functie bij verschillende nationale en internationale bedrijven en organisaties gewerkt. Haar werkgevers waren zeer divers: van een verzorgingstehuis en een bank tot aan de Europese Commissie. Voor haar werk voor de Europese Unie (EU) verhuisde Ymkje in 1988 naar Berlijn en was ze in 1990 op een gegeven moment op een conferentie in Budapest, waar ze voor een paar Engelsen een gesprek tolkte van Engels naar Duits en van Duits naar Engels. ’s Avonds werd ze in de bar van het hotel uitgenodigd om een borrel met hen te drinken. Tot haar verrassing kreeg ze toen spontaan een baan aangeboden als project assistant, een soort ‘secretaresse plus’, op een school voor mbo en hbo. Het leek haar wel wat, want ze was een beetje uitgekeken op haar werk in Berlijn.

Ymkje: “Als secretaresse bij de EU deed ik niet veel anders dan grote lappen tekst uittypen, waar ik niet echt blij van werd. Dus ik zei tegen die Engelsen: ‘Kom maar met een voorstel.’ Het was een school van de overheid en daarom waren ze verplicht om een personeelsadvertentie in de lokale krant te plaatsen. Maar omdat ze mij graag wilden hebben, werd de vacature zo omschreven dat ik ongeveer de enige was die eraan voldeed en werd ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Ik was nog nooit in Engeland geweest, maar ik heb direct een vliegtuig geboekt en twee maanden later woonde ik er.”

De afdeling waar ze werkte had als taak om geld te genereren vanuit Europa, waardoor ze kennis van zaken moest hebben van alle EU-projecten die met onderwijs te maken hadden. Het was een leerzame periode en ze heeft het met heel veel plezier gedaan. Ze moest echter na anderhalf jaar noodgedwongen stoppen, omdat de school behoorlijk wat schulden bleek te hebben. “Onze afdeling met zes medewerkers ging van de ene op de andere dag op non-actief”, aldus Ymkje: “en we kregen opeens taken zoals toezicht houden bij examens. Het enige voordeel daarvan was dat we toeslagen kregen als het buiten de standaard werktijden moest gebeuren, maar het was bepaald geen uitdagend en inspirerend werk.”

Ze heeft nog geprobeerd om ander werk te vinden in Engeland, maar daar lagen de banen in die tijd niet voor het oprapen, waardoor ze in de loop van 1991 weer terugkwam in Nederland. Ze vond in Amsterdam werk bij een Europese stichting waar ze weer hetzelfde deed als op de school in Engeland, namelijk geld binnenhalen vanuit de Europese Gemeenschap. Hoewel haar werkgever haar niet kwijt wilde, zat ze op een gegeven moment toch weer zonder werk, omdat de stichting naar Brussel verhuisde. Ymkje koos ervoor om niet mee te verhuizen, omdat ze net twee maanden daarvoor een huis gekocht had in Lelystad.

Hierna heeft ze jarenlang via uitzendbureaus diverse secretariële banen gehad. In 1998 heeft Ymkje haar eerste vertaalwerkzaamheden verricht door drie Engelstalige boeken te vertalen naar het Nederlands. Ze deed dit hobbymatig in de avonduren. Het zou daarna nog een aantal jaren duren voordat ze fulltime als professioneel vertaler aan de slag zou gaan. Nadat ze in 1999 op uitzendbasis een periode voor NUON gewerkt had, werd ze later uitgenodigd op een personeelsfeest waar ze te horen kreeg dat men graag wilde dat ze terugkwam. Ymkje: “Ik heb die baan aangenomen. Dat was een mooie tijd, want ik moest heel veel notuleerwerk doen en dat vind ik toevallig het leukste onderdeel van secretarieel werk.”

Een kwestie van ‘een lange adem hebben’


Foto 2


In 2009 kwam ze voor de tweede keer door een depressie in de WAO terecht. Omdat ze niet afgekeurd wilde worden en werkend haar geld wilde blijven verdienen, heeft ze contact opgenomen met twee re-integratie coaches. Ze kon, zowel via NUON als extern, bij één terecht en koos ervoor om met beiden in gesprek te gaan en daarna een keuze te maken. “Bij de externe re-integratie coach zag ik het direct zitten.”, aldus Ymkje: “Het was een leuke vent en nog een christen ook. De eerste keer dat we elkaar spraken en ik hem vertelde wat ik allemaal gedaan had, zei hij direct dat ik eigenlijk vertaler zou moeten worden. Dat overviel me en ik wist even niet zo goed wat ik daarmee moest. Maar in de loop van onze gesprekken kwam dat toch steeds weer naar boven. Vervolgens hebben we samen vertalers benaderd om te vragen hoe alles reilt en zeilt in deze sector en daarna geprobeerd om via internet vertaalklussen binnen te halen. Mijn eerste opdracht was voor een bureau in Argentinië waarvoor ik een catalogus van replica’s van design meubelen moest vertalen. Ik heb die klus geklaard en ben toen op ‘acht negen tien’, ofwel 8 september 2010, naar de Kamer van Koophandel gegaan om mezelf in te schrijven als freelance vertaler, waarna ik de factuur verstuurd heb. De tweede opdracht kreeg ik van een Oostenrijkse webwinkel in traditionele kleding die ook een Nederlandstalige webwinkel wilde opzetten. Dat ging om jurkjes met borduurwerk van huppelende hertjes en dat soort zaken. Heel apart, maar wel leuk om te doen.”

In november van dat jaar ging ze op vakantie naar Schotland waar ze de inspiratie opdeed voor de naam van haar vertaalbureau, zoals beschreven in de intro van dit artikel. Terug in Nederland is ze weer naar de Kamer van Koophandel gegaan om de naam Lochside Translations officieel vast te leggen. In de beginfase van haar bedrijf werkte ze nog parttime voor NUON, omdat het niet eenvoudig bleek te zijn om voor de volle honderd procent van het vertaalwerk te leven. Volgens Ymkje was het echt een kwestie van ‘een lange adem hebben’: “Het is best moeilijk om bij vertaalbureaus binnen te komen. Je moet voor tig bureaus een proefvertaling doen en als je mazzel hebt, hoor je dat je in de kaartenbak terecht komt. Dat je daarin zit, is vervolgens absoluut geen garantie voor werk. Ik had af en toe een klant en heb in het begin écht geploeterd om verder te komen. Bij een van de vertaalbureaus, waar ik in de kaartenbak zat, had ik een goed contact met een projectmanager en kreeg ik eind 2011 toch steeds meer opdrachten. In diezelfde periode was er een reorganisatie bij NUON, waardoor diverse mensen hun baan kwijtraakten. Maar ze hadden een ‘zak met geld’ voor mensen die ambities buiten de organisatie hadden en ik bleek daar één van te zijn. Ik kreeg de keuze om te blijven, met het risico om alsnog ontslagen te worden, of om het geld aan te nemen en te vertrekken. Ze wilden dat ik voor 31 december 12 uur ’s nachts een besluit nam. Ik heb letterlijk op Oudejaarsdag om vijf voor twaalf een mail naar NUON gestuurd en de stap gezet om fulltime met Lochside Translations verder te gaan. Het bewuste vertaalbureau is sindsdien een van mijn vaste opdrachtgevers en ik zie dat echt als een knipoog van God; zo van ‘Vertrouw maar op Mij, want Ik zorg er wel voor dat je werk krijgt.’”

‘Toeval is God incognito’


Foto 3


In het voorjaar van 2012 ging Ymkje een weekendje naar Dublin. Twee weken later zag ze op Facebook een oproep van een vertaalbureau uit die stad. Ze waren op zoek naar een junior vertaler om drie maanden stage bij hen te lopen. Hoewel Ymkje qua leeftijd uiteraard geen junior was, vond ze dat ze dat qua ervaring wel was en dus ging ze daarop in. Ze gaf haar bescheiden klantenkring te kennen dat ze even niet bereikbaar was en vertrok voor drie maanden naar Ierland. De mensen van het vertaalbureau waren er al snel uit dat ze haar in vaste dienst wilden nemen, maar ze wilde zelf verder met Lochside Translations. Na de stageperiode plakte ze er nog een week vakantie achteraan en ging toen weer terug naar Nederland. Onderweg op de boot nam een projectmanager van een vertaalbureau contact met haar op, omdat hij een regelmatige opdracht voor haar had. Ymkje zei hem dat hij dat niet beter had kunnen timen en vanaf dat moment is de stroom met werk van dat vertaalbureau nooit meer gestopt. Daarnaast kwamen er steeds meer klanten bij en sindsdien heeft ze een dagtaak aan het vertaalwerk en kan ze er volledig van leven.

Vanaf het moment dat ze afgestudeerd is als Europees Secretaresse hangt de carrière van Ymkje van toevalligheden aan elkaar, maar voor haar geldt: ‘Toeval is God incognito’. Als ze erop terugkijkt, ziet ze op diverse kruispunten in haar leven duidelijk de knipoog van God, wat ze al aanhaalde in verband met de reorganisatie bij NUON en de daarop volgende doorstoot met haar vertaalbureau.

“Het maakt mij niet uit voor wat voor branche ik moet vertalen”


Foto 4


Op één bedrijf na, waar Ymkje rechtstreeks voor vertaalt, bestaat haar klantenkring voornamelijk uit vertaalbureaus die opdrachten naar haar doorspelen. Ymkje: “Het voordeel daarvan is dat er na mij nog een correctieronde komt. Dat geeft me de zekerheid dat eventuele fouten er alsnog uitgehaald worden. Maar uiteraard zijn rechtstreekse klanten ook welkom! Ik doe veel technische vertalingen en dat is heel breed; van de handleiding van een keukenapparaat tot en met de handleiding van een industriële machine. Ik werk veel voor BMW, John Deere, Miele en Siemens, om er maar eens een paar te noemen. Het betekent overigens niet dat ik uitsluitend technisch vertaal. Zo heb ik een tijdlang veel vertalingen gedaan voor een Wehkampachtige Duitse mode webwinkel. Maar ik doe bijvoorbeeld ook al het vertaalwerk voor de vegetarische-veganistische tak van Mona; bekend van de toetjes. Ik vertaal geen financiële en juridische teksten, omdat dat vol staan met specifieke terminologie en dat is niet mijn tak van sport. Maar verder maakt het mij niet uit voor wat voor branche ik moet vertalen.”

Ymkje heeft een hele simpele richtlijn in haar werk: ‘Afspraak is afspraak’. Als ze de klant belooft dat de vertaling op een bepaald tijdstip klaar is, zorgt ze er linksom of rechtsom voor dat ze die belofte ook nakomt. Desnoods werkt ze daar een nacht voor door.

Vanuit haar vak verricht ze ook nog vrijwilligerswerk door voor christelijke uitgeverijen boeken te vertalen. Ze doet dat graag, omdat ze daarmee haar talent inzet voor Gods Koninkrijk en omdat het veel inhoudelijker is dan het vertalen van een of andere handleiding. Bij een handleiding moet ze zich strak aan de tekst houden, terwijl de vertaling van een boek veel meer vrijheid geeft qua woordkeuze en zinsopbouw. En ze is er goed in, want ze heeft ook boeken van Max Lucado vertaald en dat is bepaald geen onbekende in de christelijke literatuur.

In de grote lijnen ziet ze duidelijk Gods hand


Foto 5

Ymkje is niet gelovig opgevoed, maar op latere leeftijd tot bekering gekomen. Toen ze in 1991 vanuit Engeland in Lelystad kwam te wonen, werd ze lid van een roeivereniging. Daar leerde ze een theologiestudent kennen die feilloos in de gaten had dat het met haar lang niet altijd zo goed ging als dat ze deed voorkomen. Ze hadden veel gesprekken met elkaar en dan vroeg hij regelmatig of hij voor haar mocht bidden. Maar ze moest daar niets van hebben en wees het elke keer af. Ymkje: “Ik zei een keer letterlijk tegen hem ‘Joh, dat is jouw geloof en dat doe je maar in jouw tijd. Waar ik ben, wordt niet gebeden!’ Maar hij trok zich daar niets van aan en stelde die vraag regelmatig weer. Daarnaast citeerde hij allerlei Bijbelverzen uit z’n hoofd, waar ik stiekem best wel van onder de indruk was. Toen hij het voor de zoveelste keer vroeg, had ik zoiets van ‘Oké, vooruit dan maar. Dan ben ik tenminste van dat gezeur af.’ Hij ging voor me bidden en vervolgens was ik totaal van de wereld en heb ik zo’n twintig minuten zitten shaken op de bank. Dat was mijn bekeringsmoment. Ik heb me aangesloten bij de gemeente waar hij lid van was en ben in september 1996 gedoopt.”

Ymkje zegt dat het haar manier van werken niet veranderd heeft en dat ze dat op dezelfde manier doet als voordat ze christen werd. Ze betrekt God niet echt bij haar bedrijf en bidt niet specifiek om Zijn leiding. Sterker nog, ze is helemaal niet zo’n bidster. “Hij zal het zonder mijn gebeden moeten doen.”, aldus Ymkje: “Dat komt ook omdat je vaak hoort dat God alles al weet voordat je ‘t Hem vraagt. En als Hij het toch al weet, waarom moet ik het dan nog aan Hem vragen? Verder heb ik autisme en heb ik echt behoefte aan een dagelijkse strakke routine. Zaken die daar buiten vallen, moet ik heel bewust inpassen en dat is me met bidden nog steeds niet gelukt.”

Ze benadrukt vervolgens dat ze een vast vertrouwen in God heeft en ervan overtuigd is dat Hij voor haar zorgt. Mooi toch? Als ik dat ook zo benoem, komen we samen tot de conclusie dat je als kind ook niet constant van alles aan je ouders vraagt. Je weet gewoon dat je drie keer per dag te eten krijgt en dat je ’s avonds naar bed moet en er ’s morgens weer uit mag. Ymkje voegt hieraan toe dat ze, terugkijkend op bijna tien jaar Lochside Translations, in de grote lijnen duidelijk Gods hand ziet.

www.lochside.nl

Tekst: Leo Singor

Christelijk Ondernemers Netwerk

Jan Piet
Directeur en oprichter

Gangboord 96
3823 TJ Amersfoort

033 - 20 89 006
info@co-netwerk. nl

Snel naar

Vragen?

Gangboord 96
3823 TJ Amersfoort
Tel 033-2089006

info@co-netwerk. nl
© 2019 Christelijk Ondernemers Netwerk  - Disclaimer - Website realisatie door Vanderperk Groep